theater van de geest

in het ondiep gesprongen zijnde
verkeer ik thans in een goede trance
terwijl mijn geestesoog de omgeving verkent
en zo een portaal naar diepere lagen scant
die ik eens in het verleden
veelvuldig bezocht heb

alwaar ik boven water leviteer
vormen zich beelden op ’t oppervlak
van herinneringen, zowel bekende als onbekende
een hoop zaken die vergeten schijnen te zijn
al hoeven ze daarvoor dus niet
in deemsteren nevels gehuld

ik zie enkel de symptomen ervan
maar waar de wortelen zich hebben gevestigd
is vaak verborgen door zwarte drab
en rook, vele spiegels en enorme gordijnen

alle raadselen op een rijtje
ik zie hier vreemde bekenden
op wacht staand bij het grote geheim
een kist vol essentie des levens
in hun midden

nog voor ik er ben, voel ik nattigheid
open mijn ogen en lig op mijn rug
in een plas regenwater
doorweekt en bezweet
ergens in een steeg
van mijn eigen opgeroepen niemandsland