Zuurteregelaar

ben liever nog ongevraagd soeverein
dan een dagelijks chagrijn
met de wonderlijke taak
iedereen ’t leven zuur te maken
vandaar dat ik zuurtjes uitdeel
op de hoek van de straat

weg met dat bittere, zoute, zoete en pittige
geef mij maar een zure bom
met een lekker vers glaasje citroensap
zodat ik daarna genietend zit te grijnzen
naar ieder en verder niemand
in het bijzonder

geen kerk zal mij bekeren
ik zal men de verzuring leren
en sla elke hond zuur
met mijn heuse zure zuurstokken
net zo lang tot ze net als mij
elk etmaal meerdere malen
ook zuiver azijn zullen pissen

nou noemt men mij de Zuurteregelaar
en kijk, wie ben ik dan – om
u middels mijn zelfgeschreven krantje
er niet van te vergewissen

zo zal ik immer en altijd
mijn waarheid, mijn azijn
blijven pissen