gedaantes van het licht

alsof het niets is
bewandel ik de richels
van geluidsfrequenties
en dompel me zo onder
in de vele verschillende dimensies
van nog niet geschapen werelden

zie schimmen in allerlei kleurtonen
de meeste zijn vage vlekken – maar
er zitten ook echte monsters tussen
en ik weet niet wat hun karakters zijn
wil ik daar wel achter komen
of gaat dat weer aan mij voorbij

ben eens in een zwart gat gevallen
waar de anderen zijn gebleven, weet ik niet
er is hier geen boven of onder meer
ik ga alle kanten op, er is geen richting
behalve dan dat ik alleen ben met de muziek
die stuurt me vooruit, een onbekende verte in

al het vertrouwde valt steeds meer weg
probeer mezelf te knijpen in deze duisternis
voel geen enkel huidcontact, al ervaar ik kleur
in alle facetten welk het leven rijk is
ik schreeuw en kaats mezelf tot stukjes
welke uiteindelijk samenklonteren
in ontelbaar veel kleuren
een weergaloze prop