frequentie
ik, ik tel de klanken in jouw stem
ze tellen
al weet ik niet zo gauw
wat voor zin ’t heeft
wel dat het mooi klinkt
zo jij in mijn bijzijn zingt
gelijk de muziek – uit
bekende bron – en ’t maakt
zich kenbaar
geleidelijk
dit is niet om te horen
hiernaar wil ik luisteren
niets liever dan dit
zo melodieus – dat
elke klank opzich
een beleving is
tot ik voorbij zen ben
in een wolk, van extase
hopelijk begrijp jij
dat je informatie
alles wat erbij komt kijken
alle richtingen opgaat
terwijl deze tijdelijke
euforische dagdroom
mij nog even aangrijpt
eer ik terug ben gekeerd
naar een realiteit
waarin ik jouw geluid
nog eens kan beluisteren
Maurits Sterkenburg 