als rioolratten
met elke vezel
echt elk stukje van mijn bestaan
schreeuw ik
nog harder dan een straaljager
om hulp
af en toe wordt dit gehoord
wanneer iemand de deksel van de put
weer probeert af te sluiten
en degene die luistert
proberen ze te verjagen – of
ook in de put te gooien
ben ik jaren geïsoleerd
van liefde – dat is een feit
zielloos moet ik me aanpassen
toneel spelen dat normaal bestaat
elke dag de generale repetitie
en niemand lijkt te zien
wat, nee dat ik iets
onder m ’n arm draag
ik ben onder geen beding
andermans eigendom – en
mijn waarde is niet in geld
uit te drukken
dat zelfs die troep
de gelegaliseerde drugs
onder de noemer medicatie
mij er niet onder krijgt
daar frustreert men
zich nog ’t meest over
is mijn frustratie dan niet groter
gezien ik geen passende en liefdevolle
behandeling krijg
monter zal ik blijven
en een volwaardig menselijk leven
zal mijn verdienste zijn
al wordt me vaak afgeraden
hierover te schrijven – ik
blijf dit toch doen
al is ’t slechts voor wederhoor
zolang ik mezelf en de ander
hiermee help
er komt een dag
dat hufters zullen vluchten
voor de uitgebrokenen
en éénieder
door de juiste mensen
worden opgevangen
met alle liefde
die er altijd al was
en altijd is
Maurits Sterkenburg 