het vlees is zwak
‘hoeveel naakt wil je zien?’
vroeg de waarheid mij
terwijl ze voor me stond
eigenlijk wilde ik ’t uitschreeuwen
al had ik dat al gedaan
in de voorgaande weken
met weke, rubberen benen
trillende handen – waarmee
ik haar schouders greep
en ’t deerde haar niet
dat ik onbedoeld zo vrijpostig was
zij was op z ’n minst goed voorbereid
slecht nieuws gesprekken
haar specialiteit
gelijk als beren op de weg – en
spijkers op laag water
verscheen ze aan mij
als een stopblok op hard asfalt
waar ik ook ging
waren er uitvluchten genoeg
tot ik terug naar huis wilde
in paranoïde toestand me omdraaide
onze blikken kruisten elkander
we hadden contact
‘nou, ik zal ’t je nog een keer vragen
hoeveel naakt wil je zien?’
waarop ik stamelde
‘als ’t zo gaat zoals ik denk en verwacht
doe mij dan maar alles’
Maurits Sterkenburg 