siempre met vleugels
dat trappelen doet men
dan ook maar, nog liever
in ’t water
of dit zilt of zoet is te noemen
ga ik nu niet verklappen
’t zal toch wel weer uitlekken
en ’t lek zelve blijft geheim
verscholen achter hordes
aan leugens
zo zie ik ’t liefst een koksmes
waarmee ik een scheiding klief
in de zee van ieders verheugen
ergens tussen reactie – en
veelal vrouwendingen
ze is al reeds gegraveerd
er zijn vele cadeautjes verstopt
in ’t pad van korrels nog nat zand
gaat heen en zoek de geschenken
des levens
eens werden zij ook beschermd
door streng temperament en houding
te vinden in zijn of haar ouders
Maurits Sterkenburg 