dor hout

zag ik u nou net
terwijl men pootje baadde
wegrennende van ’t water
dat voor u te koud was
gebleken

mijn stille oceaan
kleurt indigo bij de kust
weest hiervoor niet bang – want
’t is juist iets heel natuurlijks
gelijk uw angst voor ’t vreemde

weken voor u mij waarnam
zwom u gulzig gretig in mijn zee
vertrouwd met ’t zilt gerakende
werd uw geweten gedwee schoon gewassen
tot u tot een zuiver besef kwam

dat bij mij alles anders is – en
u reeds niet onbevreesd bleek te zijn
voor al wat u onbekend is

waarop ’t in de branding
zal bulderen en stormen
voor u en anderen zoals u

weest uzelf – want
geen kloon kan mij vervangen