idealisme voor ’t volk

beloof me geen gouden regenbogen
terwijl je voeten geworteld geraken
in een emmer gevuld met stront

en bied me deze ook niet aan
er is immers toch altijd ruimte
in jouw kweekvijver

alwaar talent overbemest naar adem hapt
of gesmoord achter gelaten wordt
door de vele onzinnigheden van jouw
van je claims en je aannames

dat ik verzuurde veenlijken zie
ze komen telkens voorbij op de beeldbuis

gespeende zombies in elegie
klinken als een hangende plaat
herhalende waarmee ze gevoed zijn
gelukkig gaat dit niet voor iedereen op