vastgeroesd verblijvende

welkom in de chaos – van mijn leven
let vooral op elk pietlullig detail – en
vertel me er alles over
ik vind zoiets ontzettend gaaf

ik heb zelf ff geen zin om te zeiken
en ik sta al maanden droog
in de schaduw van
een half los hangend gordijn

zo ruw heb je mij
vast nog niet meegemaakt
je voelt de pijn niet eens
zijn we alweer zo in slaap gesukkeld
zo ongemotiveerd

’t lukt niet echt zo goed meer
dat buiten de lijntjes te kleuren
alwaar gelaagdheid
bloederige sporen achterlaat
;t ging eerder vooral met regelmaat
veel gemakkelijker

als ik spring, zweef ik weg
om van landen nog maar te zwijgen
terwijl ik in ’t luchtruim koortsig zoek
naar een voor mij geschikte ondergrond