sprekende herfst

men suggereert van alles – en
klopt zich vervolgens op de borst
tussen scherpte en onscherpte
terwijl er van al deze bevindingen
geen enkele juist is
bij objectiviteit

zelfs de lichtval is sarcastisch
evenals mijn constante verstilling
ik sta op barsten met m ’n gelach
mijn instinctieve reacties
’t is toch om gierend te gillen

als men wist dat ik ’t niet stiekem doe
waarom heeft men ’t dan ook altijd
pas veels te laat door

er dwarrelen blaadjes van de bomen
wat een kleurenrijkdom zeg
zien jullie dit natuurspektakel
wat een enorme gelaagdheid alhier
en nog meer van zulke bullshit