mijn beste vriendin

elke dag spreek ik haar
ze is een walgelijk lieve ziel
niet klef gelukkig – en
ook niet zwaar
van hart en gedachten

immers geen greintje stomheid
wanneer ze genietende gniffelt
na pientere opmerkingen

rancune is haar vreemd
evenals een visie – die
rechtlijnig blijkt te zijn

een vertrouwen zonder deuken
niet star om iemand te troosten – en
nergens de verklaring achter zoekende
vol overgave verknocht zijnde
aan iedereen die houdt van knuffelen
met haar

dat is pas een
geweldige poes