paar gedichten for you

vonkend bij inslag

op de dag dat we elkander ontmoeten
zullen werelden botsen als spiegels
waardoor we beiden aangeslagen en ontnuchterd
fragmenten ervaren zoals water rimpelt met kiezels

jubelend van opwinding ben ik enthousiast
al verkerend in de wetenschap
dat zowel in vriendschap als in liefde
op ieder potje wel een deksel past


wispelturig en afwegend

prachtige ogen vol vuur
brandende in een stralend gezicht
ze is een schone en ranke vorm
vervuld met dat, waar ik van zwicht

verlegen kijk ik haar aan, onschuldig
met de sprankelsimpele gedragingen
door haar aanwezigheid alleen al
voel ik me even een onbezorgd kind

waar was ze nou, al die momenten
voelde ik ze niet aan of keek ik eroverheen
of keek ik alleen naar haar popelende borsten
geeft ze me nu nog antwoord of zometeen

alsjeblieft, vergeef me haar te bewonderen
zoals ik graag wil vlechten met haar haren
zij is het meer dan waard te mogen aanschouwen
want ze heeft me toch een schoonheid

en ik hoop dat ik op haar mag vertrouwen
zo lief, onschuldig en ondeugend is ze
zoals ze nu naar me kijkt, is dit flirten
of verdoe ik hiermee gewoon m ‘n tijd


zelfhelingsbesef

een manke ziel
op zoek naar z ‘n vorm
heeft zo z ‘n eigen waarden
afwijkend van de norm

voor geen gat te vangen
niet te lang althans
als dertien in een dozijn
buigt andermans geest om
een zielenchirurgijn
heeft hieraan een karwei
misschien een kneepje
hier en daar – of
een immens epische blokkade
en garde en garde en garde
dit herstel, gaat hard tegen hard

dat je een muur beklimt, valt
en ‘m weer opnieuw beklimt
tot je erbovenop bent en weet
de aanhouder wint


dromend door de bedplank

lijp als een gijp, grijp ik de vlokken
in het vruchtenat blijven ze lonken
en ik voel hartslagen door wanden bonken

ze duwen op m ‘n stronk, m ‘n voedingskabel
deze knuisten zijn ook niet bepaald capabel
de poort ontvouwt zich, op naar het onbekende!
zit ik plots zonder vocht en in een bende

zonderling valt een flauw straaltje licht
op m ‘n wat wankele fontanellen
m ‘n hoofd wil eruit glijden
‘t licht blijft maar aansnellen

en nu wat bungelend aan één been
het resterende vocht uit m ‘n lijf kotsend
jank nog eens flink van me af
en ik verblijf


laten we vooral niet pretenderen

ik pretendeer helemaal niet veel
maar men pretendeert zich scheel
zo zullen we allen eens gelijk zijn

terwijl we de verschillen accepteren
pretendeer ik me lichter, dan zonlicht
en noem mezelf ondertussen dichter

beeld je niets in en projecteer dit
als een kasteel tussen de wolkendekens
houd hieraan vast met ketens
en geloof verder meer dan niks
of geef me nog wat vegen
met de vuile bezem van je schone straat

laat me denken….jou, te kennen
door en door te kennen als geen één
en dat er verder niemand is
die je beter kent dan dat ik doe

tussen alcohol, kitsch en
nog wat nutteloze feiten
neem ik nog een slok van m ‘n wijntje
en proost vrolijk doch doldwaas
op ‘t naderende morgenlicht

geef me nog een oprechte lach
geef me wat irritatie, grollegrappen
haal m ‘n gevoel maar overstag
terwijl we pretenderen naar adem te happen
zodat mensen over ons heen gaan stappen
en de dagen elkaar overlappen

zot pretendeert men gister
het morgen van vandaag
en tot op ‘t heden is er een vraag

wie is er al eerlijk geweest vandaag?


hoe diep reikt een treurwilg

versluierd in deemsteren nevels
blijkt de maan als een knipoog
allicht, afnemende van de zon

schouwend over ‘t wel en wee
van al wat zich in de ruimte bevindt
of wat voor naam ‘t later ook heeft
en er voor mode een andere benaming heerst

in hoeverre je jezelf alleen waant
met je lieve kat Cloris op je schoot
terwijl je dagelijks van hot naar her baant
besef je ergens dat je heel diep kan zinken
als je de stront verlaat voor een sloot

maar van al dat negatieve gezeik
en de ketsende kiezeltjes door droesem
voel je troebeltjesaan dat je weer opleeft
aan de waterkant groeit namelijk
nog wat bloesem


libertrip

ik zie mezelf in een ruïne staan
een zwart gat gaapt me aan
en ik voel de macht der verleiding
en ik ga mee op de stroom der getijding
neem een teug adem
ben ik wel bewust van m ’n lichaam?
ik sla m ’n vleugels uit
om op wanen mee te gaan

terwijl een door spinrag
omgeven beeldscherm sneeuwt

want de dag schittert dagelijks
op vele muurbloemen en fonkelbladeren
en ik zie zilveren zonnen zoemen
tussen strand en nachteschijn
om vanuit m ’n eigen stofwolk aanschouwt te hebben
is het allemaal te mooi om abstract te zijn


oh, mijn provinciale sproet

er ligt een dorp aan de Utrechtse Heuvelrug
en de mensen die daar wonen hebben nog allures
stadse, zowel lichamelijke als geestelijke blessures
hier maakt men van de roze olifant een mug

geroezemoes hier, daar nog wat geheugemeug
wilt u te veel drank of een gevuld glas
bent u creatief of loopt u in de pas
iedereen is hier welkom, zelfs een zeug

we zijn wel wat vreemd, kinderen van heuvelen
met een wat lichte mate van verzuiling
zolang de echte Veensen achter ellebogen keuvelen

ja er zijn kakkers, hippies en alto’s
zelfs in ons te gekke Veenendaal
vieren ego’s hoogtij in rare salvo’s


zielklemclaim

ze wil dat ik meer tijd voor haar heb
en dat ik niet zo moeilijk doe
dat ik de boel vaker de boel laat
maar ook dat ik al onze zooi opruim

ze wil bepalen wat we kijken op tv
en dat ik alles hetzelfde zie als zij
dat ik haar altijd serieus neem, zonder weerwoord
maar ook dat ik een eigen mening heb

ze wil dat mijn uiterlijk ook verzorgd is
en dat ze me daar niet op hoeft te wijzen
dat ik het voel dat er iets op m ‘n tanden zit
maar ook dat een gat in je broek de mode is

ze wil dat ik met mijn vrienden breek
en dat ik haar beste vriendin niet zo leuk vind
dat ik altijd van haar zal houden
maar ook dat zij alles in perfectie doet

ze wil dat ze godin van de liefde is
en dat ik enkel haar aanbidden zal
dat ik haar vergeef bij overspel
maar ook dat, kost mij m ‘n ballen
en klokkenspel


waar laat ik ‘t nutteloze nuchter?

zoals elke jongste zoon
voel ik me uiterst gewoon
en wat men ook over me wil zeggen
verantwoording hoef ik alleen
aan mezelf af te leggen

is de mens dan geen pootjes aan een plateau
vol reliëf en allerlei goedjes kleverig klef
wens ik me verlangend van geen enkel niveau
vol bewustzijn en een zuiver besef

dat er me van alles in ‘t leven overkomt
mijn eigen stem vandaag de dag niet verstomt
opdat ik alles kan wat ik wil bereiken

verder

heb ik geen boodschap aan de standaard
dus ga ik niet over lijken
mits ‘t een nozele zaak is
en ik er niet meer langs heen kan kijken


(on)zeker

de wereld is onrechtvaardig
belevenissen ongelijk verdeeld
vriendelijk is, zowel goed- als kwaadaardig
waar een kind manipuleert
en vrijuit speelt

de knikkers rollen her en der
zie ze veranderingen ondergaan
zandkorrels van dichtbij en van ver
voel me alleen, kwetsbaar en nietig
al zie ik nergens een kind bestaan

is het m ‘n fantasie of toch echt
ik weet ook niet wat het is
vragende en zoekende naar antwoorden
voor dat essentiële vraagstuk
waarvan ik nog steeds delen mis


zo ben ik gekomen en ook zo zal ik zijn

een waarde oordeel, kan, indien men ze bedoeld
een grove schending van het menselijk recht zijn
één mens kan voor meerderen dan wel zijn gestoeld
één zal altijd tweede blijven en dat doet pijn

een nul zoals ik, na gemeten een kwatrijn
een mens waardig de natuur, loyaal in gevoel
een diender van de vrijheid werkend in een mijn
een puur en oprecht persoon, gezond, zonder doel

een gevelde boom ligt ten grondslag aan een spoel
één reden, eenduidig dualisme zo fijn
een minderjarige kijk op de natuur, smoel

een maatpak of keurslijf schrijvende op velijn
een dropping naar het onbekende oh zo zwoel
een objectieve boodschap voorzien van gegrijn


joh, je kan ook te beleefd zijn

in het belang van de nationale veiligheid
meld ik hierbij dat het euvel verholpen is
en de wereld voor een poos met gerust hart
adem kan halen en wel en wee
wonder boven wonder, gered is

hartelijk dank voor het melden
dat er zich een calamiteit heeft afgespeeld
en we hopen dat we niet te veel
emotionele, hetzij materiale schade hebben berokkend
aan de levenskwaliteit van omwonenden
en aanverwante zaken

thans vertrouwen wij erop
de zaak voldoende aandacht
te hebben geschonken

verder hopen we erop, dat
onze integriteit annex menswaardigheid
geenzins aan lager wal is geraakt, evenals
onze maatschappelijke functie om klankkast
van diverse propaganda en onzinnige, doldwaze
boodschappen te mogen verkondigen

met vriendelijke groeten en enkel
de beste bedoelingen welke we momenteel
op zak hebben, verblijven wij thans

de Melancholieke Mautist & Rattus Norvegicus in spé, non de Ju le vivre!

P.S.(Bovenstaand bericht kon korter, waarvoor ons welgemeende, zowel integer als nobel excuses. Ons advies hierin is deze in vol vertrouwen te aanvaarden.)

© Maurits Sterkenburg

al deze gedichten komen uit m ’n gedichtenbundel ‘alwaar melancholie bloeit‘ en voor mijn doen is dit nog een paar gedichten, ik gebruikte toen deze bundel uitkwam nog een pseudoniem die ik nu niet meer gebruik en dat was ’t voor nu wel

ciao ciao

gedichtenbundel niet nader te verklaren

vanaf vandaag verkrijgbaar
zie de pagina’s de uitgaven en contact voor meer info

klein reeksje met gedichten

miserabele mensen

mijn dag bestaat
volledig uit tijdzones
die voor mijn oorsprong
al zo bepaald zijn

net als de indeling
van een opvoedkundig boek

’t heeft – gelijk ikzelf – geen inhoud
dit klinkt dan ook zo
ontzettend oppervlakkig

wanneer men mij ziet
proeft men niets anders op de tong
dan de meest zuivere kots
lauw met brokken
gelijk een zure lavastroom

en als u mijn stemming wilt weten
pak dan maar eventjes uw smartphone
want die wisselingen lopen parallel
met buienradar

© Maurits Sterkenburg

 

de nieuwe standaard

je hoeft niet alles te associëren
zoiets lijkt me doodvermoeiend
en daarbij
sommige zaken of dingen
zijn al leuk genoeg van zichzelf

gelijk de mens – en
z ’n malligheden

weest niet kinderachtig in zulke kwesties
omarm eerder ’t kind in jezelf
zie door z ’n ogen zonder oordeel
en kijk hoe je huilt of lacht
schreeuwt

er is niets mis met jou
wees gewoon wie je bent
laat die verdomd starre houding varen

aanvaard de speelsheid des levens
je gaat er hoogstens nog
beter van leven

© Maurits Sterkenburg

 

een echt R&B gedicht

je denkt aan diamanten en parels
terwijl de Crystal rijkelijk vloeit
alsof ’t allemaal ook niks kosten mag
terwijl ik buiten in de koude regen sta
en jou niet meer in de ogen mag kijken

je denkt aan die dure sportauto’s
waarmee je voor de lol een ritje maakt
om net dat ene krasje er op te krijgen
zodat je hem weer flink kan berijden
afbetalen met een goedmakertje

je denkt niet meer aan mij!

je denkt aan bergen goud en zilver
aan alles wat vergankelijk is te noemen
en vergelijkt daar de rest van je leven mee
als een batterij zonder oplader

ik heb erg veel aan je gedacht
heb me zorgen gemaakt om jouw welzijn
en die enkele keer dat je me wel zag staan
verdween plots de zon achter vele wolken
voelde ik me gestoken door vele dolken
tot bloedens toe zelfs

maar goed, de afstand tussen ons
voelt nu meer als een bevrijding
wat ben ik blij met de verbroken verbintenis
omdat ik nu beter bereikbaar ben geworden
voor die ene, voor die speciale en voor de ware

© Maurits Sterkenburg

 

en nee, ik heb geen ego

het is al best verwonderlijk
dat ik al zoveel gedichten heb geschreven
over verschillende onderwerpen
dat niet alles me is bij gebleven

maar goed, misschien is ’t wel beter
want ook ik scheid kaf van koor
en misschien heb je ’t nu wel door
dat ik zonder te rijmen een steek verder kom

en voor wie wil zijn ze welkom
de mensen die een nieuw fenomeen willen zien
heb ik de vele gedichten geprint en wel
thuis op alle wanden geplakt
want dat is goedkoper dan te behangen

© Maurits Sterkenburg

 

pluisjes

op drie kwart van een jaar
bevinden er zich pluisjes in de lucht
van kort tot lang groeit dan m ’n haar
en dat ene kwartaal is voorbij in een zucht
of
dat hoop je tenminste

’t betreft hier de koude winter
zo een die je laat blauwbekken van de kou
en al ’t gewicht aan kleren dat je dan draagt
is alleen maar om goed warm te blijven

oh graag zie ik weer de pluisjes van weleer
de bloemetjes en de bijtjes, elke dag weer
zonnetje erbij en niet zoveel kleren aan hebbende
zo wil ik graag weer
de ene kwart van ’t jaar beleven

© Maurits Sterkenburg

aankondiging, nieuwtje

verkrijgbaar vanaf 21 februari, de nieuwe gedichtenbundel van mijn hand, welgeheten “niet nader te verklaren” zie ook de pagina’s biografie, contact en de uitgaven voor meer info

enkele gedichten

wederom wat gedichten van mij

 

gekrenkte beelden en gedachten

graag wil ik weten waarom
de lantaarnpalen licht geven
overdag – misschien
zit er wel een complot achter
en mogen wij er niet van weten

misschien zijn er
genetisch gemanipuleerde gremlins
losgelaten, om onze reacties
te kunnen bestuderen

zo checken ze op facebook en twitter
of iemand ’t lef heeft erover te zeiken
of dat ik dit gedicht erover opgenomen heb
en ze er naar op youtube laat kijken

maar hé, ’t kan ook zo zijn
dat ik al jaren op meer Gremlins films
zit te wachten en erover fantaseer

maar er op hoop dat
als een regisseur de derde maakt
hij of zij de eerste twee niet zal herhalen
en dat ze ’t Mogwai aspect niet verkrachten

want dat zou doodweg zonde zijn
voor mijn innerlijke kinderlijke allures

© Maurits Sterkenburg

 

’t koesteren van gedachtegoed

soms vraag ik me af
hoe men voor een meerderheid spreekt
zonder ’t eerst met hun te overleggen
terwijl de een na de ander
er de draak mee steekt

ja, ik ben een denker
maar ik laat m ’n meningen
niet de overhand krijgen
zodat ik ze niet aan iedereen opdring
of dat zogenaamde namens anderen te spreken
daar ben ik niet over te spreken

tuurlijk heb ik uitgesproken meningen
over allerlei dingen, zinvolle en zinloze
zoals witlof met ham en kaas uit de oven
daar verpest je de ham en kaas mee
naar mijn bescheiden mening althans

en dat ik ’t ergens niet mee eens ben
dat is mijn goed recht en mijn vrijheid
waar ik al vaker mee heb gestreden
sinds de ethiek van wel vele zaken
om de hoek is komen kijken

© Maurits Sterkenburg

 

frequenties in overdracht

zoekende naar de juiste sound
een lekkere vibe – om
deze dag wat kleur te geven
alzo verkeer ik thans
in zulks een staat van zijn

waar is de muziek des levens
terwijl ik blader door centimeters poëzie
’t zijn watervallen aan tekst
al glijdende door vele geulen
gelijk de diverse ritmes in m ’n venen

geluid is voor mij een vloeiende magische kracht
altijd iets nieuws en altijd onverwacht
zoals de echo’s in gedachten naschallen
zo probeer ik alle geluiden te onthouden

alleen gaat dat niet zo gemakkelijk meer
gezien de mooiste geluiden verstommen
en de lelijkste m ’n tenen doen krommen

vandaar dat ik zoek naar de juiste sound
waarmee ik als door bliksem getroffen word
en ik datzelfde gevoel aan anderen over kan brengen

© Maurits Sterkenburg

reeksje met gedichten

nu even wat compleet anders….gedichten

 

watervlekken

voelde me weer eens vaag vandaag
ervaarde een mengeling aan gevoelens
soms wat emotionele uitbarstingen
gelukkig hoefde ik geen boodschappen te doen

er staan de hele dag al
van die droeve tranen in m ’n ooghoeken
maar ze willen maar niet tot huilen over gaan
dus ik zit er al de hele dag mee opgescheept
en ik zie de lichten van lantaarnpalen en auto’s
als een enorme blur
met rare kringen

’t water van de regen buiten vlekt
en stroomt zonder schroom over m ’n ramen
laat druppels voor me achter – waarin
ik een veelvoud van miniaturen van mezelf zie
en ze kijken allemaal net zo verbaasd terug

© Maurits Sterkenburg

 

passant in alternatie

zee van vlammen en vuur
golf van hagel en regen
elektrische stroming vertelt overal
als geworpen dolken

zo ik in vele raadsels spreek
tot de verbeelding der mensen
brengen kriebels iets onvoorspellends
maar ’t onweer geleidt niks vervelends

’t is onverwachts anders
afbrokkelende rots wordt steen

zie de ontkiemende planten
jullie vriend lente is gekomen
jaarlijks dezelfde nieuwkomer

© Maurits Sterkenburg

 

syndroom van mei

bent u al bevredigd in mei?
nou vertel, vertel het maar
vertel het maar aan mij

hebt u al gefraudeerd begin deze mei?
nou vertel, vertel het maar
vertel het maar aan mij

welke vond u de beste mei?
nou vertel, vertel het maar
vertel het maar aan mij

hoe was uw eerste mei?
nou vertel, zeg het dan
zeg het dan tegen mij

wat zei de eerste dag u begin mei?
zeg het, zeg het eens
schreeuw en verwerp het
richting mij

© Maurits Sterkenburg

 

inktklier

heb dit rare gevoel in me
alsof ik nog niet klaar ben
alsof ik niet normaal ben
en dat accepteer ik helemaal
terwijl ik zo wat zit te pennen

een gedicht wil doorkomen
zware rijpe vruchten wachten
op de handen die ze plukken
heb er weken naar gesmacht
en nu ik ze weer proef
gaat me dit zeker lukken

wat er zo veranderd is
ik ben nu stukken positiever
neem genoegen met datgene
wat er maar net voor handen is
en ik wil je toch echt zeggen
verkeerd vallen vruchten niet

ik ben nog gezond ook
ik ben kalm, in balans
voel m ’n hart zo bonken
ik zit te trillen van plezier
wat werkt schrijven toch therapeutisch
even alleen mezelf, pen en papier
even alleen mezelf, pen en papier

© Maurits Sterkenburg

 

wederom komen deze uit m ’n bundels, deze zijn te bezichtigen op de pagina de uitgaven

catastrofe/greengruwel

zoals een eerder bericht heeft aangekondigd

P.S. (er liggen ook een aantal bij The Shop -Tattoo All Stars- te Veenendaal, http://www.theshopallstars.ink)

sneak peek nieuwe bundel

yo, dit is een sneak peek van de nieuwe gedichtenbundel die binnenkort uitkomt, hoop dat je er net zo enthousiast over bent als dat ik dat ben, binnenkort meer nieuws omtrent deze kwestie

’t is iets met onbegrip

een kleine onzinnigheid – dat was ‘t
niets meer of minder dan dat, tenminste
dat is wat jij er van maakte

ik heb zeker weer geen problemen – en
ik heb zeer de zeker geen moeilijkheden – nee
ik blijk nagenoeg perfect te zijn
in jouw wereldvreemde ogen

al wat was voorgevallen, in mijn leven
heb ik niet overwonnen, om woorden te wisselen
met de gladde praatjes van glibberige tongen
door een masker van list en bedrog

en dan koos ik voor de paden
die anders gingen dan verwacht
ze hebben me naar het hier en nu geleid
ook al is m ’n fantasie rijk
ik had ’t zelf nooit zo bedacht
en zo is ‘t

© Maularia Fist

 

de bevrediging

bevredig mijn behoefte, nog één keer
alsjeblieft, ik wil vermaakt worden
ik wil graag nutteloze dingen weten
zodat ik me daar mee bezig kan houden

het is heerlijk om als kaatsbal gebruikt te worden
ook ik doe mee in de flipperkast
en ieder hier flipt ‘m helemaal
ja, we swingen de pan uit

ieder heeft zo z ’n eigen fetisj
wat windt jou ’t meeste op – en
waar loop je al eeuwen over te zaniken

ik voel me zo gestimuleerd
of ik nou wel of niet in balans ben
voor de aanbieders doet dat er niet toe
uiteindelijk willen ze alleen maar meer
terwijl er gezeurd wordt dat ze minderen

en dat werkt op alle vlakken door
als een olievlek ter zee

© Maularia Fist