oudjaarsdag

ter ere van het afgelopen jaar een gedicht:

oudjaarsdag

kleurtjes sieren sprankelend de lucht
als een reeks kortstondige regenboogjes
waaraan ik me deze nacht verzucht
twinkelend vuurwerk in vele oogjes

het is de tijd van ’t jaar alweer
waarbij we klaarstaan voor de overgang
vandaag voel ik mij een echte heer
maar ben voor ’t aftellen niet bang

tien

negen

acht

zeven

zes

vijf

vier

drie

twee

één

gelukkig nieuwjaar!

we hebben de eindstreep weer gehaald
hopelijk spelen we het ’t komend jaar weer klaar

© Maurits Sterkenburg

en nee, ik heb geen ego

en nee, ik heb geen ego

het is al best verwonderlijk
dat ik al zoveel gedichten heb geschreven
over verschillende onderwerpen
dat niet alles me is bij gebleven

maar goed, misschien is ’t wel beter
want ook ik scheid kaf van koor
en misschien heb je ’t nu wel door
dat ik zonder te rijmen een steek verder kom

en voor wie wil zijn ze welkom
de mensen die een nieuw fenomeen willen zien
heb ik de vele gedichten geprint en wel
thuis op alle wanden geplakt
want dat is goedkoper dan te behangen

© Maurits Sterkenburg

wat gedichten

verlichting

word wakker en doe de zonnedans
straal blakend van de energie – en
voorzie zo jezelf en de dag van een glans
als een ondoorbreekbaar vlies

zo kleur je de wereld
in alle kleuren die de wereld rijk is
zo kleur je de wereld
zonder benamingen te strooien

het zonnetje schijnt lekker fel
en de lucht lijkt wel van goud
er is geen vuiltje te bevinden
aan deze gouden gralen dag

genietend van een sapje
en een duik in ’t zwembad
om vervolgens een patatje met te eten
zonder aandacht te schenken aan zorgen
zoals een lichte verbranding – of
de kans een zonnesteek op te lopen
nee, deze zomerse dagen zijn
aan mij goed en wel besteed

© Maurits Sterkenburg

 

volhardend slib

jaren geleden hebben slangentongen
me van m ’n gevoelens beroofd
greep ze om ze te kunnen buigen
maar ik miskende deze scharen

de schorpioen die ik ben
en de muren moesten gebroken
bleef hakken met staart en pen
gaf gif af, naar wie erom wroken

draken waren de dagen van ’t leven
ontmoette er één die advies wilde geven
de eerste lagen waren al weg
ik bleef mezelf meer en meer verweven

tot ik losgelaten werd en zocht
temidden van de ruïnes van verleden
analyseerde elk stuk en bouwde verder
aan daar, waar de draak me gestoken had
en de slangentongen uitgleden

© Maurits Sterkenburg

 

lijpstyle

ik ga de vierdaagse lopen
met de goedkoopste en vrolijkste slippers
teenslippers welteverstaan – dusz
zodat ik achteraf, voeten vol blaren heb

met een wit overhemd en een terlanka
en wel hele hippe bretels met glittertjes
en een zonnebril van plastic natuurlijk
om te combineren met een fel gele zonneklep

en dan natuurlijk nog een fannypack
tot de nok toe gevuld met snoep en pakjes sap
om van een verbrande huid nog maar te zwijgen
zal ik volgens dit receptuur de vierdaagse lopen
of je ’t nou wil of niet

© Maurits Sterkenburg

poem: not just a desire

not just a desire

being forced to this daily pill
I find my body in pain – so
I’m asking myself where my mind is at
where is it hanging out

what they both want
is not what they get
and that’s just not a fair situation

I need trust

I need trust
from the people around me
so I can heal some stinking wounds
that have been there for far to long

© Maurits Sterkenburg

te gek

te gek

toen ik jong en onbezonnen was
wilde ik maar al te graag ouder worden
en nu dat plan geslaagd is
heb ik vele ultieme dromen
die tot uiting komen

zo ben ik deze week een oranje leeuw
er lag namelijk een kostuum van
in de kast van m ’n ouders
al ben ik nog steeds spastisch
met een voetbal

ook bedenk ik me dat ik nogal blut ben
waardoor er niet te entertainen valt
bij de belangrijkste wedstrijden

de zielenknijpert stelde me gerust
en zei eens, jongen ’t is slechts een fase
al was dat wel een poosje geleden
zo ’n dag waarvan je de datum niet onthoud
iets met de jaren nul of oorsprong

gelukkig blijk ik onsterfelijk te zijn
en is er verder ook niks mis mee
dat ik volgende week weer eens
voor de verandering miss Universe wordt

© Maurits Sterkenburg

poem: like a genius

like a genius

please don’t mind me
I’m just a poet
playing with all the words
in the garden of my fantasy

I’ll let you visit afterwards
when my dance has been done
and there’s no movement anymore
unless you peek through the keyhole
of yet another door

it’s like a constant and changing riddle
harmless in nature, so yeah
welcome to the mindgames
of a loving mastermind

© Maurits Sterkenburg