gedicht: zwevend natuurlijk

het nu volgend gedicht komt uit de tijd dat ik nog geen pseudoniem had en alles per definitie moest rijmen

zwevend natuurlijk

prachtige bladeren dwarrelen
groen hoog gras ver gestegen
vele belletjes borrelen
uit een waterval opgestegen

bloemen en zoetig geurende struiken
houtige bomen in elkaar vertakt
overal frisse lucht ruiken
dierengezinnen uitgepakt

alles is op iedere plek anders verdeeld
groenten en fruit wild gerangschikt geteeld
onopgemerkt tussen al het levende bij het dode
vissen, vogels en landdieren
helpen het bestaan als gemeenschappelijke postbode
niet post maar overlevensmanieren

wanneer ’s ochtends de zon opkomt
gaan alle bloembedden open
soms is er regen of sneeuw die dat verdomt
dat er mensen zijn die dat willen slopen

het wordt lelijk gemaakt
vreselijk misbruikt
grote pijn gehaakt
totaal verbruikt

verschillende levens op het spel
allemaal anders
maar toch hetzelfde wel

© Maularia Fist