ik, de autist

het nu volgend gedicht stamt uit de tijd dat er niet veel begrip was voor de kwestie autisme

ik, de autist

ik zit op een kolossaal blok steen
verzonken in gedachten helemaal alleen
niets dringt tot me door
maar een woord blijft hangen

het zegt al genoeg over mij
het verteert elk stukje gedachtenklei
maakt mank en stijf wat soepel wil zijn
wat ook wel symptoon wordt bezet

mensen zeggen wat een mongool
dat kan je die ouders toch niet aandoen
luister ‘mens’ met je geloof in een halve zool
ik ben nu eenmaal autist, kan ik zeker wat aan doen?

© Maularia Fist

ik ben geen standaard persoon

let op:

’t nu volgende gedicht is een satire
op de sociale media en mensen die
niet verder kijken dan hun neus lang is

ik ben geen standaard persoon

mijn naam is Maurits en ik lijd
ik ga gebukt onder ’t juk van autisme
dat is volgens de sociale media een ziekte
en daarmee leven is me toch een lijdensweg
zo erg, dat ik je er uitgebreid over vertel
hoe moeilijk dat ook is

zo leerde ik alles net iets later
van lopen tot spreken tot fietsen
klok kijken ging ook niet al te gemakkelijk
gepest worden omdat je afwijkt als kleuter
om maar eens ff iets te benoemen
wat je als mens best wel vormt

zo heb ik verschillende fiepjes
danwel preoccupaties
namelijk dat ik in gedachten
al m ’n handelingen tel
en als ik opsta in de ochtend
ik me altijd in dezelfde volgorde aankleed

ik kan me uitzonderlijk goed concentreren
vooral als ’t om nutteloze zaken gaat
dan tel ik ’t aantal kastjes in de keuken
en hoeveel handvatten er wel niet aan zitten

maar dit alles valt in ’t niet
wanneer ik andere mensen spreek
die niet lijden onder autisme
en ’t onbegrip dat ze dan hebben
voor niet normale mensen, zoals mij

dat vind ik nou onuitstaanbaar en ongelooflijk

© Maularia Fist