gedicht: ontwaakt verpoppende

ontwaakt verpoppende

ben weer eens uit m ’n vel gescheurd
en hoef me niet meer als cocon te gedragen
rood als m ’n bloed zijn de wanden verkleurd
zo hoef ik niet meer om vernieuwing te vragen

alleen weet ik niet waar m ’n verstand
zich heeft weten te verstoppen
misschien voel ik mezelf te veel aan de tand
en ben ik niet één met de knappe koppen

waarschijnlijk ben ik geen raketgeleerde
maar in m ’n genen huist de kunstenaar
je hebt een beeld van me, misschien ’t verkeerde
maar dan nog vermaak ik illusies tot waar

en die waren zijn schilderijen en poppen
gedichten en wat zich maar tot kunst verheft
zo ben ik inderdaad geen een van de knappe koppen
maar wel een integer kunstenaar die zich dat beseft

© Maularia Fist

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.