een gedicht over ’t alledaagse

conversaties

uitgesproken smaken en meningen
kunnen botsen of elkaars verlengde zijn
zo kan ik een opvatting hebben
maar ik doe geen water bij de wijn

natuurlijk zijn er de compromissen
en doe ik aan mezelf tegen spreken
dat is een onuitwendbaar teken
waarvoor ook niet te vluchten valt

© Maularia Fist

ontwikkelingskennis

ontwikkelingskennis

geef me dan tenminste een kans
om rustig alles uit te leggen
wanneer je maar weer door rateld
terwijl ik heel wat heb te zeggen
en je ’t anders weer verhaspelt
tot iets wat ’t juist niet is

er is van alles gebeurd met mij
van ’t meest prachtige – tot
’t ergste en afschuwelijkste
en van alles daar tussen in

zo heb ik oude vrienden verloren
maar tegelijk betere vrienden gevonden
en zij die me bijstaan door dik en dun
zal ik niet meer voor lief nemen
nee, die zal ik blijvend koesteren

kan wel met een gerust hart zeggen
dat ik nu vooral eerlijker ben naar mezelf
en ook dat ik daardoor met minder gemak
uit ’t veld te slaan ben geworden

vind het ook heel gewoontjes nu
sinds de gewenning toe sloeg
dat er iets in m ’n leven is veranderd
dat ’t gebeurde en ’t zegt me genoeg
want ik merk ’t effect ervan, nog continu
als een stempel van een heet ijzer
in m ’n geheugen verankerd
hopelijk maakt ’t me wijzer
dan voorheen

© Maularia Fist