gewoonte

gewoonte

voel me treurig maar ook blij
ook al verlies ik geen tranen
die opwellen in m ’n ooghoeken
m ’n hart voel ik wel kloppen
diep in m ’n gespannen borstkas
ik zeg mezelf om ervoor te gaan
en spreek voordrachten voor me uit
alsof m ’n verstand niet beter weet

waar komt die gewoonte toch vandaan
om van nature melancholisch te zijn
en die verrekte rustieke bezieling
om te schrijven wat echt voelt

je mag me eigenwijs noemen
je mag je groen en geel ergeren
je mag me geweldig vinden
je mag….je mag….je mag….

© Maularia Fist

poëziefragmentje

voelde me weer eens opgeladen
op een wel heel rustieke manier
was in lucide dromen aan ’t baden
maar schreef deze poëzie niet voor de sier
en ook al scheelt ’t je geen zier
ik ben een dichter, met pen en papier
zo beschrijf ik mezelf – nochtans
zo verwoord ik mijn gevoelens
en de emoties die er bij komen kijken
schenken me meer, nog meer inzicht
in m ’n ziel, tot in de krochten van m ’n geest
van een juist getemde draak – zo ’n majestueus beest

© Maularia Fist